تاندینوپاتی
تاندینوپاتی به نوعی آسیب یا بیماری تاندونها اشاره دارد که معمولاً به دلیل استفاده زیاد، آسیبهای جزئی یا شرایط التهابی به وجود میآید. این وضعیت میتواند در هر تاندونی در بدن رخ دهد، اما بیشتر در تاندونهایی مانند آشیل، تاندون دو سر بازو و تاندون مچ دست شایع است.
علل تاندینوپاتی:
۱. استفاده بیش از حد: فعالیتهای تکراری میتوانند به تاندونها فشار وارد کنند.
۲. آسیبهای حاد: آسیبدیدگی ناگهانی ممکن است به تاندونها صدمه بزند.
۳. سن: با افزایش سن، توانایی تاندونها برای ترمیم کاهش مییابد.
۴. موارد خاص پزشکی: بیماریهای متابولیک یا التهابی نیز میتوانند تأثیرگذار باشند.
نشانهها:
– درد و حساسیت در ناحیه آسیبدیده.
– تورم یا التهاب.
– محدودیت در حرکت.
درمان:
تیم توانبخشی ازنو معمولاً شامل فیزیوتراپی، تجویز داروهای ضدالتهاب و در برخی موارد، جراحی است. سبک زندگی و رژیم غذایی نیز در روند بهبودی مؤثر خواهد بود.
تیم توانبخشی ازنو به بیماران کمک میکند تا به حالت طبیعی خود بازگردند و از ابتلای مجدد به تاندینوپاتی جلوگیری کنند. درمانهای فردی میتوانند بر اساس نیازها و شرایط خاص هر بیمار تنظیم شوند.
فیزیوتراپی نقش مهمی در بهبود تاندینوپاتی دارد. تیم توانبخشی ازنو میتواند به چندین طریق به درمان این وضعیت کمک کند:
۱. تشخیص دقیق: تیم توانبخشی با ارزیابی کامل، علت و محل آسیب را شناسایی میکند.
۲. تمرینات تقویتی: با طراحی برنامه تمرینی منحصر به فرد، قدرت و انعطافپذیری تاندونها و عضلات مرتبط را افزایش میدهند.
۳. مدیریت درد: استفاده از تکنیکهای مختلف مانند یخ، گرما، و الکتروتراپی برای کنترل درد و کاهش التهاب.
۴. آموزش بیماران: آموزش بیماران درباره نحوه انجام حرکات صحیح و جلوگیری از آسیبهای جدید.
۵. تکنیکهای دستی: فیزیوتراپها از تکنیکهای دستی برای بهبود حرکت و کاهش تنش در ناحیه آسیبدیده استفاده میکنند.
۶. استراتژیهای توانبخشی: بیمار در فرآیند توانبخشی به شکل فعال شرکت میکند و اهداف شخصی برای بهبودی تعیین میشود.
۷. پشتیبانی روانی: توجه به جنبههای روانی درمان، ایجاد انگیزه و روحیه مثبت برای بیمار.
تیم توانبخشی ازنو با استفاده از روشهای نوین و مستمر، توانایی بیمار را برای انجام فعالیتهای روزمره افزایش میدهد و به بهبود کیفیت زندگی او کمک میکند.
تیم توانبخشی ازنو میتواند برنامههای تمرینی خاصی برای درمان تاندینوپاتی طراحی کند. در اینجا نمونه تمریناتی برای کمک به بهبود این وضعیت آورده شده است:
۱. تمرینات کششی:
– کششی آرام برای تاندون آسیبدیده: به آرامی کشش را برای ۱۵-۳۰ ثانیه نگه دارید.
– حرکات کششی دینامیک: حرکات آرامشبخش و کنترلشده برای افزایش دامنه حرکتی.
۲. تمرینات تقویتی ایزومتریک:
– ایستادن در یک حالت خاص: حفظ وضعیت ایستاده برای ۱۰-۱۵ ثانیه بدون حرکت.
– فشردن و آرام کردن عضلات: فشردن آرام عضلات اطراف ناحیه آسیبدیده.
۳. تمرینات تقویتی پویا:
– حرکتهای مقاومتی: با استفاده از بندهای مقاومتی، حرکات تقویتی ساده مانند کشش به جلو و عقب.
– پلهنوردی: بالا و پایین رفتن از پلهها برای تقویت ناحیه آسیبدیده.
۴. تمرینات تعادلی:
– ایستادن روی یک پا: حفظ تعادل در حالت ایستاده برای ۲۰-۳۰ ثانیه.
– شروع با حمایت: به تدریج از حمایت برای افزایش تعادل استفاده کنید.
۵. حرکات تقویتی دقیق:
– استفاده از یک توپ: فشار دادن یک توپ نرم برای تقویت عضلات دست یا پا.
– حرکات کنترل شده با وزنههای سبک: تمرینات با وزنههای کم برای تقویت ناحیه آسیبدیده.
۶. تقویت حرکات عملکردی:
– حرکتهای روزمره: تمرین حرکتهایی مانند نشستن و بلند شدن از صندلی با تمرکز بر روی تاندون آسیبدیده.
– پیادهروی: آغاز پیادهروی به آرامی و افزایش زمان و شدت.
توجه به اصول ایمنی و کار با مربی یا فیزیوتراپیست در اجرای این تمرینات بسیار مهم است. این تمرینات میتوانند به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک کنند.
